Persoonlijk blog - Grenzen

Ik moet je wat bekennen..., ik ben een grens over gegaan. En daarmee bedoel ik niet de grens van Duitsland waar ik mij opnieuw heb laten opereren aan een rughernia. Lang, maar dan ook écht lang heb ik mijn persoonlijke grenzen niet gerespecteerd zonder daar mij bewust van te zijn. Voor de zoveelste keer heb ik het weer laten gebeuren, BAM, met mijn neus op de feiten!  Vorig jaar nog lag ik er 6 weken uit vanwege een schouderoperatie, dit keer werd ik letterlijk platgelegd waarin ik ontdekte dat mijn dieper innerlijk weten waarheid werd. Doorgaan was geen optie meer, ik moest eraan geloven..

Dat er opnieuw een operatie aan zat te komen wist ik (achteraf) al vanaf het eerste moment toen de klachten zich opspeelden. Wat ik toen nog niet duidelijk had en wilde inzien, was waaróm juist mij dit weer overkomt. Net nu ik het allemaal weer op de rit heb, zó hard heb ik gewerkt om een droom uit te laten komen. Daar waar ik jaren naar toe heb gewerkt en met best wat hobbels onderweg, mijn eigen onderneming opgebouwd. Niet alleen vanuit een persoonlijke behoefte, nee.. van iets veel groters! Mijn instinct maakte een leeuwin in me los en ik kon maar niet bevatten waarom het leven zo tegen me werkte. Al snel kwamen er belemmerende gedachten zoals: "het zal wel zo moeten zijn, dit werk is niet aan mij besteed, ik heb me maar toe te geven aan het lot". Mijn hoofd maakte overuren en ik probeerde te begrijpen wat ik met het gegeven moest doen. Ik raakte in gevecht met de stem in mijn hoofd dat zei dat het misschien beter zou zijn om te stoppen met mijn werk als massagetherapeut (terwijl ik dit nu zo intik voel ik mij weer misselijk worden). Als ik dan even later in een meditatie zat of lag en ik mijn gedachten tot rust brengen, kon ik de liefdevolle stem van mijn hart weer horen. Chaos, onzekerheid en verwarring verdween naar de achtergrond waar helderheid voor in de plaats kwam. Dan voel ik mij weer één met lichaam en geest.

Zoals ik in mijn vorige nieuwsbrief schreef, is dit de 2e herniaoperatie maar eigenlijk is het mijn 3e hernia. De bijbehorende pijnklachten, waarbij de ischiadus zenuw word afgekneld, begonnen tijdens mijn eerste zwangerschap. Twee jaar na de laatste bevalling kon ik niet meer op mijn benen staan en heb ik 2 weken met valium plat moeten liggen in het ziekenhuis. Omdat dit averechts had gewerkt zijn de neuroloog en neurochirurg met elkaar in conclaaf gegaan over een operatie. Volgens de chirurg waren de risico's op verlamming na een operatie te groot omdat de hernia tegen mijn buikwand aan zat. "Oké en wat is dan plan B", vroeg ik. "We kunnen verder niets voor je betekenen, een alternatief is pijnbestrijding" zei de arts. Daar zat ik dan als jonge moeder van 2 kids met nog een bruisend leven in petto. Ook mijn toenmalige werkgever toonde weinig begrip voor de situatie, in het geniep was hij bezig om van me af te komen, waarna ik in een re-integratie-traject van het UWV terechtkwam.

Omdat ik altijd dacht dat hard werken de oplossing was om iets te bereiken, ben ik regelmatig voorbij gegaan aan de signalen van mijn lichaam. Tóch nog even doorzetten als de klus nog niet was geklaard want in mijn hoofd stonden de volgende al in de rij. Eigenlijk heb ik mijn leven lang, zolang ik mij kan herinneren, moeite met het bepalen van grenzen. Ik deed maar wat en was vooral een pleaser. Zolang anderen het naar hun zin hadden verging het mij ook goed. Waarom ik dat deed dacht ik niet zoveel over na, het was een bepaalde drijfveer om mezelf een voldaan gevoel te geven. Of ligt hier een diepere overtuiging onder? 

Nu ik meer kennis heb over systeemtherapie en de bijbehorende wetmatigheden, besef ik me dat scheve verhoudingen ontstaan door een disbalans tussen geven en ontvangen. Ik was daarin de gever, maar als de ontvanger niet hetzelfde kon teruggeven dan vulde ik dat gat zelf onbewust op. Hoe harder ik werkte, des te minder ruimte er voor de ander overbleef om eigen initiatief te tonen. Doordat ik graag pragmatisch werk en het nu wil inzien van mijn handelen werd het contrast tussen mij en mijn collega ambtenaren steeds groter. Iemand noemde mij  eens een streber, ik weet nog steeds niet of ik dit als negatief of positief moet opvatten, de boodschap was in ieder geval dat ik me beter aanpas aan de organisatiecultuur. In mijn 21-jarige carriëre als ambtenaar bij het Ministerie van Defensie heb ik mij laten zien als een gemotiveerd werknemer waarbij ik een maatschappelijke bijdrage heb mogen leveren aan een veilig Nederland. Wat ik daarbij wel jammer vind is dat er weinig tot geen ruimte was voor  persoonlijke inbreng en er enkel houvast werd geboden aan diploma's en hoog opgeleiden. De haantjes met zogenaamde kennis en strategie streken de eer op met hoge gratificaties. Maar ondertussen bleef ik hard mijn best doen om ook gezien en gehoord te worden dus ik volgde zo nu en dan weer een opleiding om hoger in de ranglijst te kunnen komen. Zo loyaal ik was aan mijn werk blijkt wel uit het feit dat mijn toenmalig leidinggevende mij naar huis stuurde omdat ik zo strompelde over de gang. Een week later werd ik geopereerd aan mijn hernia en eerder dan geadviseerd zat ik na 3 weken weer achter mijn bureau. 

Toen ik in 2022 noodgedwongen mijn baan op moest zeggen en uit het hiërarchische systeem stapte, ontstond langzaam het besef dat deze omgeving mij had vastgehouden in een keurslijf van rangen en standen en ik begon mezelf langzaam af te vragen waar ik mijn identiteit aan verleende. Wie ben ik, waar sta ik voor en wat zijn mijn waarden? Ik kan nog zo hard mijn best doen maar als er geen zingeving is dan houdt het voor mij snel op. Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt gehad van mijn keuze om eruit te stappen, maar voor geen goud had ik deze periode in mijn leven willen missen. Het heeft me tenslotte gebracht tot de persoon wie ik nu ben.

Wie ook een achtergrond heeft bij o.a. Defensie en zelfs  een deel van zijn levenswerk heeft gemaakt van oud zeer, is oud militair Korps Marinier Michiel van der Pols. Met zijn nuchtere wijze weet hij vele mannen en vrouwen binnen en buiten een hoog risico beroep weer naar de stem van het hart te brengen. Hij heeft hier ook het boek "Ik zweer trouw" over geschreven. Ondanks dat ik zelf niet als militair aan de frontlinie heb gelegen, zijn de levensechte verhalen uit dit boek voor mij herkenbaar en vergelijkbaar met de cultuur binnen de kantoormuren, daar waar de verhouding tussen burgers en militairen 50/50 was.

NEI, boeken, journaling, José, meditaties, mahjong, wandelen in Delftse Hout

Ik vind het enorm mooi om te zien als mensen zich kwetsbaar kunnen openstellen en daardoor diepe wonden en trauma kunnen helen. Om vervolgens vanuit eigen kracht zich durven uitspreken over waar zij voor staan. Mensen die opstaan en verder kijken en op zoek gaan naar hun eigen waarheid.

Inmiddels ben ik bijna hersteld van de operatie en pak ik mijn werk langzaam weer op. Wetende dat mijn lichaam de baas is, geef ik het de rust die het nodig heeft, mijn kat helpt me dat graag herinneren ;-). En als ik dan toch weer de fout in ben gegaan weet ik dat ik de volgende dag opnieuw een keuze heb om het anders te doen.

Hiermee hoop ik ook jou te uit te nodigen om eens een andere route te volgen dan de gebruikelijke, wat je is aangeleerd of wat je gewend bent. En jezelf ervan bewust te zijn dat je altijd een eigen keuze hebt.

Veel liefs,

Esther Scharloo